Epidemiology, morphology and treatment’s features of the talus fractures in own material

Epidemiologia i morfologia oraz możliwości leczenia złamań kości skokowej w materiale własnym

Abstract

Introduction: In the orthopaedic literature, the problem of the talus fractures is rarely drawn out and publications include material analyzing no more than 15-20 patients.

Objective: The aim of this study is to present the epidemiology, mechanisms of injury, and the morphology of the talus fractures in patients hospitalized in the Department of Orthopaedics and Traumatology at the Medical University of Lublin.

Material and methods: The study included patients hospitalized in the years 1993-2014 due to the fracture of the talus. The medical records and the results of radiological examinations were analyzed retrospectively.

Results: In the years 1993-2014 at the Department of Orthopaedics and Traumatology at the Medical University of Lublin 29 patients were treated because of the talus fracture what accounted for 17% of hindfoot fractures and 7% of all fractures of the foot. The most common causes of talus fractures in the evaluated group of people were high-energy injuries, mainly traffi c accidents, and falls from heights of more than 1.5 m. According to the AO classifi cation criteria, the majority of fractures were observed within the body and the neck of the talus (n = 25). In 8 cases, talus fractures were accompanied by dislocation. Immediate surgery was undertaken in 18 patients, 2 patients were operated in deferred mode. Non-surgical proceedings of plaster cast immobilization were used in 9 patients.

Conclusion: Talus fractures are rare injuries. They are most often associated with high-energy trauma. The severity of the injury determines the choice of treatment.

Streszczenie

Wstęp: W piśmiennictwie ortopedycznym problem złamań kości skokowej poruszany jest rzadko, a publikacje obejmują materiał nie przekraczający 15-20 pacjentów.

Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie epidemiologii, mechanizmów urazu oraz morfologii złamań kości skokowej u pacjentów hospitalizowanych w Klinice Ortopedii i Traumatologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.

Materiał i metody: Do badania włączono pacjentów hospitalizowanych w latach 1993-2014 z powodu złamania kości skokowej. Retrospektywnej analizie poddano dokumentację medyczną oraz wyniki badań radiologicznych.

Wyniki: W latach 1993-2014 w Klinice Ortopedii i Traumatologii UM w Lublinie z powodu złamania kości skokowej leczonych było 29 pacjentów, co stanowiło 17% złamań tyłostopia oraz 7% wszystkich złamań stopy. Najczęstszą przyczyną uszkodzeń kości skokowej w ocenianej grupie osób były urazy wysokoenergetyczne, głównie wypadki komunikacyjne oraz upadki z wysokości większej niż 1,5 m. Zgodnie z kryteriami klasyfi kacji AO większość złamań stwierdzono w obrębie trzonu oraz szyjki kości skokowej (n = 25). W ośmiu przypadkach złamaniom kości skokowej towarzyszyło zwichnięcie. Natychmiastowe leczenie operacyjne podjęto u 18 chorych, w trybie odroczonym operowano dwóch pacjentów. Postępowanie nieoperacyjne w unieruchomieniu gipsowym zastosowano u 9 osób.

Wnioski: Złamania kości skokowej należą do uszkodzeń rzadkich. Najczęściej są one związane z urazami wysokoenergetycznymi. Ciężkość uszkodzenia determinuje wybór metody leczenia.

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
3/2020
2/2020
1/2020
6/2019
5/2019
4/2019