The use of the GMRS resection prosthesis in the treatment of infectious complications of primary total knee replacement

Zastosowanie endoprotezy resekcyjnej GMRS w leczeniu powikłań infekcyjnych pierwotnej endoprotezoplastyki stawu kolanowego

Abstract

Periprosthetic joint infection (PJI) is a rare and difficult to treat complication of total knee arthroplasty. It may lead to serious consequences like prolonged hospitalization, slowdown of postoperative physical improvement, prolonged time for full recovery, limitation of joint function and amputation. It is also a serious clinical problem and economical burden. The final success in PJI treatment requires surgical experience, humility and possibility to use a wide range of implants. It is advisable such treatment to conduct in highly specialized reference center. The aim of this paper is to draw attention to the importance of compliance with general algorithm of therapy and immediate decision to reoperation while treating PJI [1]. We present a case of a patient treated for posttraumatic knee arthrosis with primary total knee arthroplasty complicated by infection. In the aftermath of PJI development a prolonged and ineffective treatment with different methods, all of which with implant retention, was under-taken. After 39 months of primary operation there has been a two-stage exchange arthroplasty performed in another center. After two years a clinical recurrence of infection appeared. In our department we decided to repeat two-stage procedure. After clinical remission of infection there has been the GMRS resection prosthesis (Stryker) implanted in order to maintain joint function.

Streszczenie

Infekcja okołoprotezowa (IOP) to rzadkie i trudne w leczeniu powikłanie zabiegu endoprotezoplastyki stawu kolanowego, które niesie ze sobą ryzyko przedłużonej hospitalizacji, spowolnienia usprawniania pooperacyjnego, wydłużonego czasu powrotu do sprawności, ograniczenia funkcji stawu czy amputacji kończyny. Jest również poważnym problemem klinicznym i ekonomicznym. Osiągnięcie ostatecznego sukcesu w leczeniu IOP wymaga od chirurga doświadczenia, pokory oraz możliwości zastosowania szerokiego asortymentu implantów. Leczenie powinno przebiegać w wysokospecjalistycznych ośrodkach referencyjnych. Celem pracy jest zwrócenie uwagi na istotę przestrzegania ogólnie przyjętego schematu postępowania oraz podjęcia szybkiej decyzji o reoperacji w przypadku podejrzenia IOP [1]. Przedstawiamy opis przypadku chorego leczonego z powodu pourazowych zmian zwyrodnieniowych stawu kolanowego pierwotną endoprotezoplastyką powikłaną zakażeniem. W następstwie rozwoju IOP podjęto długotrwałe i nieskuteczne leczenie różnymi metodami z zachowaniem pierwotnego implantu. Po okresie 39 miesięcy od pierwotnej operacji podjęto w innym ośrodku decyzję o leczeniu dwuetapowym, tj. usunięciu endoprotezy, implantacji spacera z antybiotykiem, a następnie realloplastyce stawu. Po dwóch latach doszło do klinicznej wznowy zakażenia. W naszym ponownie zastosowano dwuetapowy tryb leczenia. Po ustąpieniu klinicznych cech zakażenia celem ratowania stawu implantowano endoprotezę resekcyjną GMRS (Stryker).

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
5/2019
4/2019
3/2019
2/2019
1/2019
6/2018