The impact of generalized joint laxity in children on the disorders of long axis of the bone of the lower limbs and it’s treatment with low invasive methods of temporary epiphysiodesis

Wpływ uogólnionej wiotkości wielostawowej u dzieci a leczenie zaburzeń osi kończyn dolnych małoinwazyjnymi metodami czasowego blokowania chrząstek wzrostowych

Abstract

The axis of the lower limbs is variable with the age of the children, to keep in mind when assessing of the axial lower limb’ s disorders. In the neonatal and infant period the axis of the lower limb is physiological varus. Then it goes into physiological valgus in preschool age which later ends as a typical adult angle of about 6-7°. About 10% of patients were children with varus or valgus deformity coexisting with generalized joint laxity. All patients qualifi ed for surgery had postural lower limb’s X-ray. On those basis the mechanical and anatomical axis of the lower limb were determined. We observed various resluts depending on the patient’s position during X-Ray examination procedure. The decreasing and increasing of the actual lower limb’s axis were observed. We developed the guidelines for proper patient’s position during postural X-Ray examintaion (the distance between thighs 1 cm, no rotation of the knee joints without fl exion and hyperextension). Such guidelines allow to obtain the objective and comparable results. Qualication for surgical treatment in the patient with generalized joint laxity should be careful and accurate. In this group there is always a possibility to switch from valgus into the varus deformity (and vice versa) which usually leads to overcorrection after surgery.

Streszczenie

Oś kończyn dolnych wykazuje zmienność z wiekiem dzieci, o czym należy pamiętać oceniając zaburzenia osiowe kończyny. W okresie noworodkowym i niemowlęcym występuje szpotawość fi zjologiczna, która następnie przechodzi w koślawość, aby około 7 roku życia uzyskać typową dla dorosłych wartość kątową około 6-7°. Około 10% operowanych pacjentów stanowiły dzieci ze szpotawością lub koślawością w zespole hipermobilności stawów. Kwalifi kując takiego pacjenta do zabiegu korekcji osi wykonujemy RTG posturalne kończyn dolnych, na podstawie którego wyznaczamy oś mechaniczną kończyny, oś anatomiczną, odchylenie osi mechanicznej kończyny oraz wyliczoną na podstawie powyższych linii koślawość. Zaobserwowaliśmy dużą zmienność wyników w zależności od sposobu stania pacjenta podczas wykonywania zdjęć, zarówno zmniejszając jak również zwiększając rzeczywistą wartość kątową. „Mocne” połączenie kostek przyśrodkowych potrafi zmniejszyć koślawość kolan z powodu wiotkości a szersze stanie zwiększa koślawość kolan również z powodu koślawości. Wykonując badania posturalne opracowaliśmy wytyczne dotyczące pozycji pacjenta (na stojąco, dystans między udami 1 cm, zerowa rotacja stawów kolanowych, bez zgięcia i przeprostu), celem uzyskania obiektywnych i porównywalnych wyników. Podczas wykonywania zdjęć posturalnych kończyn dolnych należy zwrócić dużą uwagę na prawidłową pozycję pacjenta, celem uniknięcia błędów powodujących nieprawidłowy wynik pomiaru. Kwalifi kacja do leczenia operacyjnego pacjenta z zespołem hipermobilności stawów winna być wnikliwa i dokładna, gdyż w tej grupie szybko dochodzi do przejścia koślawości w szpotawość (i odwrotnie) a tym samym łatwo oś ulega przekorygowaniu.

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
2/2020
1/2020
6/2019
5/2019
4/2019
3/2019