Comminuted distal radius fracture managed by osteosynthesis with xenogenic bone graft – case report

Zespolenie wieloodłamowego złamania dalszego końca kości promieniowej z wykorzystaniem ksenogenicznego bloczka kostnego – opis przypadku

Abstract

Distal radius fractures are the most frequent fracture location among adults and make up to 17% of all cases. Most vulnerable are elderly women with poor bone quality. Over the years method of choise in supplementing bone defects was harvesting autogenic bone from iliac crest, although it in not always possible in patients suffering from osteoporosis. The presented case refers to female patient with secondary osteoporosis, who sustained comminuted distal radius fracture with severe compression and ulna fracture. Treatment chosen consisted of open reduction and internal fixation with LCP dedicated plates and xenogenic bone graft. Ulnar bone successfully healed after 4 months, while in distal radius after two years one may observe only partial integration of graft with the bone. Functional outcome and patient’s satisfaction were both very good. Analysis of the Cochrane database revealed there is no unequivocal consensus referring to bone defect supplementation taking under consideration safety and functional result. Selection of method still is the matter of dabate and depends on surgeon’s preferences and experience, as well as graft availability.

Streszczenie

Złamania dalszego końca kości promieniowej stanowią 17% wszystkich złamań u dorosłych, a szczególnie narażone są kobiety w okresie pomenopauzalnym, ze złą jakością tkanki kostnej. Od lat uznaną metodą wypełnienia ubytków kostnych pozostaje autogenny przeszczep kości gąbczastej, jednak jego uzyskanie u pacjentów dotkniętych osteoporozą nie zawsze jest możliwe. Prezentujemy przypadek pacjentki z wtórną osteoporozą, która doznała wielofragmentowego złamania dalszego końca kości promieniowej z jej ubytkiem oraz kości łokciowej, a leczona była za pomocą otwartej repozycji i wewnętrznej stabilizacji płytami kątowostabilnymi z wykorzystaniem substytutu kostnego. Pełny zrost kości łokciowej udokumentowano po czterech miesiącach, natomiast w obrębie kości promieniowej po upływie dwóch lat zaobserwować można cechy fragmentarycznej integracji przeszczepu z kością. Wynik funkcjonalny uznać można za bardzo dobry. Analiza randomizowanych badań klinicznych w bazie Cochrane wykazała, iż brak jest dowodów pozwalających na ocenę wyników funkcjonalnych i bezpieczeństwa stosowania przeszczepów kostnych i substytutów w złamaniach dalszego końca kości promieniowej. Wybór metody suplementacji ubytków kostnych nadal jest tematem debaty i zależny jest głównie od preferencji oraz doświadczenia chirurga, a także dostępności materiałów.

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
1/2020
6/2019
5/2019
4/2019
3/2019
2/2019