Treatment of fractures for lateral part of humeral condyle in children – a single-center experience

Leczenie złamań bocznej części kłykcia kości ramiennej u dzieci – materiał własny

Abstract

Introduction. Elbow fractures are among the most common injuries of the locomotor system in children, second only to forearm fractures. Diagnostic and treatment errors often lead to complications. The presence of ossification centres must be taken into consideration when analysing and interpreting x-ray images. The many classifications do not reflect the whole picture of the injury in question, which is characterised by features of avulsion fracture.

Aim. To identify the most common forms of fractures of lateral part of humeral condyle in children according to age and sex, and to present the treatment options and their outcomes.

Material and methods. The study included 41 patients aged 4 to 14 years hospitalized at the Department of Pediatric Orthopedics and Rehabilitation, University Children’s Hospital in Lublin, Poland, between 2010 and 2016. All the patients were treated surgically using an open or percutaneous approach with Kirschner wires or a cannulated screw being used to stabilise the distal fracture fragment. The treatment outcomes were evaluated using the Templeton-Graham scale.

Conclusions. In fractures of lateral part of humeral condyle, the aim should always be the anatomical realignment of the fracture fragments, as it allows us to restore the articular surfaces of the elbow joint and implement early rehabilitation. Stabilization of fracture fragments with Kirschner wires is an effective and minimally invasive method of treatment.

Streszczenie

Wstęp. Złamania okolicy łokcia należą do najczęściej występujących obrażeń narządu ruchu u dzieci ustępując pod względem częstości jedynie złamaniom okolicy przedramienia. Błędy popełniane podczas ich diagnostyki oraz leczenia wiążą się niejednokrotnie z wystąpieniem powikłań. Podczas analizowania i interpretacji zdjęć rentgenowskich nie wolno zapomnieć o obecności punktów kostnienia. Mnogość ilości klasyfikacji nie oddaje pełnego obrazu uszkodzenia charakteryzującego się cechami uszkodzenia awulsyjnego.

Cel. Celem pracy jest wskazanie najczęściej spotykanych postaci złamań bocznej części kłykcia kości ramiennej w odniesieniu do wieku i płci dziecka oraz prezentacja zastosowanych metod leczenia wraz z ich wynikami.

Materiał i metody. Badaniem objęto 41 pacjentów w wieku od 4 do 14 lat hospitalizowanych w Klinice Ortopedii i Rehabilitacji Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie w latach 2010-2016, Wszyscy pacjenci zaopatrzeni zostali otwartą lub przezskórną metodą operacyjną ze stabilizacją odłamu dalszego drutami Kirschnera bądź przy pomocy śruby kaniulowanej. Wyniki leczenia oceniono wg skali Templeton-Graham.

Wnioski. W złamaniach bocznej części kłykcia kości ramiennej należy zawsze dążyć do anatomicznej repozycji odłamów złamania, co pozwala na odtworzenie powierzchni stawowych stawu łokciowego i wdrożenie wczesnego usprawniania pacjenta. Skuteczną i małoinwazyjną metodą leczenia jest stabilizacjia odłamów złamania drutami Kirschnera.

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
3/2020
2/2020
1/2020
6/2019
5/2019
4/2019