Definition and description of anatomical restoration in vertebral compression fractures – feasibility and assessment method

Określenie i opis odbudowy anatomicznej w złamaniach kompresyjnych kręgów – wykonalność chirurgiczna i sposób oceny

DOI: DOI: 10.31139/chnriop.2018.83.2.10

Abstract

Introduction. So far, there is no evidence of anatomical reduction of the fractured vertebral body prior to its stabilization with current techniques for VCF treatment (vertebroplasty, balloon kyphoplasty). Although vertebral height restoration has been demonstrated, fractured endplates reduction is limited. Considering that the vertebra as a part of a joint, vertebral endplates deserve to be treated like any other weight-bearing joint to avoid further complications (disc collapse, progressive kyphosis, facet joint arthritis).

Materials and method. The first step of the procedure consisted in placing two titanium expandable implants just beneath the fracture through a transpedicular approach in the vertebral body. Then, the implants were expanded to push backward the fractured endplates in a more anatomical position. The instrumentation we used has been designed to meet this need to perfectly control the direction and the amount of implant expansion until the desired fracture reduction has been reached. To finish, the implants were let in place while PMMA cement was injected to avoid any loss of correction. To assess the capability of this new procedure to achieve an anatomical reduction of the fracture, a new assessment method based on CTscans 3D reconstructions was developed.

Results. The three cases presented here are demonstrating the ability of this new procedure to reduce any type of VCF (biconcave, crush and wedge) by applying controlled direct forces onto the broken endplates. Vertebral kyphosis angles were reduced by 59.8% on average and vertebral endplates fractures were reduced (up to 6.5 mm).

Conclusions. This procedure associated with this 3D assessment method have shown the possibility to reduce both vertebral kyphosis angle and fractured endplates. Further studies are needed to confirm those results on more important cohorts and on the long-term.

Streszczenie

Wstęp. Nie opublikowano dotychczas żadnych danych z badań naukowych dotyczących anatomicznej redukcji złamań trzonów kręgów przed ustabilizowaniem złamania obecnie stosowanymi technikami leczenia złamań kompresyjnych kręgów (wertebroplastyka, kyfoplastyka balonowa). Choć wykazano możliwość odtwarzania wysokości kręgów, to w ograniczonym tylko zakresie udaje się nastawić złamane blaszki graniczne. Skoro sąsiadujące ze sobą kręgi stanowią część łączącego je stawu, blaszki graniczne zasługują na leczenie tak samo, jak każdy inny staw podporowy, aby możliwe było uniknięcie powikłań (zgniecenie krążka międzykręgowego, postępująca kifoza, zapalenie stawów międzywyrostkowych).

Materiał i metoda. Pierwszy etap zabiegu polegał na umieszczeniu w trzonie kręgu, z dostępu transpedikularnego, dwóch rozprężalnych implantów tytanowych bezpośrednio poniżej złamania. Następnie implanty rozprężano, tak aby przepchnęły w tył złamane blaszki graniczne w bardziej anatomiczną pozycję. Użyte przez nas narzędzia chirurgiczne zostały zaprojektowane w taki sposób, aby umożliwiały precyzyjne kontrolowanie kierunku i stopnia rozprężenia implantu do momentu osiągnięcia pożądanego stopnia nastawienia złamania. Na koniec implanty pozostawiano w miejscu umieszczenia, wstrzykując jednocześnie cement PMMA, aby nie dopuścić do jakiejkolwiek utraty korekcji. Aby ocenić możliwość uzyskiwania anatomicznej redukcji w wyniku przeprowadzenia opisanego wyżej nowego typu zabiegu, opracowano nową metodę oceny opartą na trójwymiarowej rekonstrukcji obrazów TK.

Wyniki. W trzech przedstawionych tu przypadkach wykazano, iż wspomniany nowy typ zabiegu umożliwia nastawienie dowolnego rodzaju złamania kompresyjnego kręgu (dwuwklęsłego, zgnieceniowego i klinowego) poprzez przyłożenie kontrolowanych bezpośrednich sił do złamanych blaszek granicznych. Kąty kifozy kręgów zmniejszono o średnio 59,8%, a złamania blaszek granicznych zredukowano (nawet o 6,5 mm).

Wnioski. Opisany rodzaj zabiegu w połączeniu z metodą oceny trójwymiarowej okazał się pozwalać zarówno na zmniejszenie kifozy kręgów, jak i na redukcję złamań blaszek granicznych. Uzyskane tu wyniki wymagają potwierdzenia w dalszych badaniach przeprowadzonych na liczebniejszych kohortach przez dłuższy okres czasu.

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
3/2018
2/2018
1/2018
6/2017
5/2017
4/2017