Types and treatment of distal humerus fractures in children

Postacie i leczenie złamań dalszej nasady kości ramiennej u dzieci

DOI: 10.31139/chnriop.2019.84.3.13

Abstract

Introduction. The distal region of the humerus is the most common location of injuries - taking into account the entire humerus of the child. Errors made during their diagnosis and treatment are associated with the occurrence of complications. When analyzing and interpreting x-ray images, one should not forget about the presence of numerous ossification points of this region and the associated temporal variability of their appearance and joining with the epiphysis. Classifications of injuries to that part of the child’s skeletal system used in the past or the Salter-Harris classification applied now, do not reflect the complete morphology of the damage, which is connected with the application of appropriate medical treatment.

Aim. The aim of the study is to present the morphology of the most common types of fractures of the distal humerus in children, in relation to age and sex, and to present the required and currently used methods of their treatment along with the outcomes.

Materials and methods. The study involved 102 patients aged 4 to 17, hospitalized at the Department of Orthopedics and Pediatric Rehabilitation of the Medical University of Lublin between 2008 and 2016, who were divided into four groups in terms of age. The study group consisted of 72 boys and 30 girls. The analysis covered age, sex and the body side.

Results. As a result of the analysis, 6 morphological forms of distal humeral injuries in children were identified. There was no statistical significance between the frequency of fracture and the patient’s sex or the body side. The methods of treatment used were also described. The outcomes were evaluated using the Tempelton-Graham scale.

Conclusions. In the fractures of distal humerus, the aim should always be the anatomical reduction of fractures of bone fragments, which allows the reconstruction of the articular surface of the elbow joint and implementation of early rehabilitation of the patient. Knowledge of the morphology of the injury helps to select an effective treatment method. As for operative techniques, and considering the biology of the skeletal system, the stabilization of bone fragments with Kirschner wires seems to be the most effective, after first performing the anatomical open or closed reduction.

Streszczenie

Wstęp. Okolica dalszej nasady kości ramiennej, to najczęstsza lokalizacja obrażeń –uwzględniając całą kość ramienną dziecka. Błędy popełniane podczas ich diagnostyki oraz leczenia wiążą się z wystąpieniem powikłań. Podczas analizowania i interpretacji zdjęć rentgenowskich nie wolno zapomnieć o obecności licznych punktów kostnienia tej okolicy i związanej z tym zmienności czasowej ich pojawiania oraz łączenia się z nasadą. Klasyfikacje obrażeń tej części układu szkieletowego dziecka stosowane w przeszłości lub obecnie używana klasyfikacja Saltera-Harrisa nie oddają pełnej morfologii uszkodzenia, co wiąże się zastosowaniem odpowiedniego postępowania leczniczego.

Cel. Celem pracy jest przedstawienie morfologii najczęściej spotykanych postaci złamań dalszej nasady kości ramiennej u dzieci, w odniesieniu do wieku i płci oraz prezentacja wymaganych i obecnie stosowanych metod ich leczenia wraz z ich wynikami.

Materiał i metody. Badaniem objęto 102 pacjentów w wieku od 4 do 17 lat, hospitali-zowanych w Klinice Ortopedii i Rehabilitacji Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie w latach 2008-2016, których podzielono na 4 grupy pod względem wieku. Grupę badawczą stanowiło 72 chłopców oraz 30 dziewcząt. Analiza objęła wiek, płeć oraz stronę ciała.

Wyniki. W wyniku analizy materiału wyodrębniono 6 postaci morfologicznych obrażeń dalszej nasady kości ramiennej u dzieci. Nie stwierdzono istotności statystycznej pomiędzy częstością występowania złamania a płcią pacjenta oraz stroną ciała. Opisano metody zastosowanego leczenia. Wyniki oceniono przy pomocy skali Tempelton-Graham.

Wnioski. W złamaniach nasady dalszej kości ramiennej należy zawsze dążyć do anatomicznej repozycji odłamów złamania, co pozwala na odtworzenie powierzchni stawowych stawu łokciowego i wdrożenie wczesnego usprawniania pacjenta. Znajomość morfologii uszkodzenia pozwala na wybranie skutecznej metody leczenia. Z metod operacyjnych biorąc pod uwagę biologię układu kostnego najskuteczniejszą wydaje się być stabilizacja odłamów złamania drutami Kirschnera, po uprzednio wykonanej anatomicznej otwartej lub zamkniętej repozycji.

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
3/2019
2/2019
1/2019
6/2018
5/2018
4/2018