Surgical treatment outcomes of proximal humerus fractures including shoulder hemiarthroplasty in patients of the Orthopedics and Trauma Department in Siedlce

Wyniki leczenie operacyjnego złamań bliższego końca kości ramiennej z uwzględnieniem połowiczej alloplastyki stawu barkowego w materiale Oddziału Ortopedyczno-Urazowego w Siedlcach

DOI: 10.31139/chnriop.2019.84.4.20

Abstract

Proximal humerus fractures constitute 4-5% of all fractures occurring in adults. The aim of the study was to evaluate treatment outcomes for displaced proximal humerus fractures in patients eligible for surgical treatment who were hospitalized in the Orthopedics and Trauma Department of the Ministry of the Interior Hospital in Siedlce between 2016 and 2018. During this period, 153 patients with proximal humerus fractures were treated: 54 men (average age was 54 years) and 99 women (average age was 72 years). Surgical treatment was used in 112 patients. Follow-ups were carried out for 105 operated shoulders: 81 patients treated with intramedullary nailing - group IIa, 13 patients treated with fixed-angle plate fixation – group IIb, 10 patients treated with hemiarthroplasty - group III and 14 patients treated conservatively - group I. The authors evaluated the results based on the functional assessment of the shoulder according to the modified Constant-Murley Score and the occurrence of complications in individual groups. The best outcomes were in the group of patients treated with intramedullary nailing (group IIa) – 49.4% good and very good outcomes, mean CM score of 67 was achieved. In group IIb, the average functional score was 56 points, in group III – 49 points. The worst functional outcomes were recorded in the non-surgical patients (group I), mean CM score of 39 points. As a result of complications, reoperation was necessary in 7 patients treated with internal fixation. Patients treated with hemiarthroplasty did not require revision surgery. The authors state that surgical treatment of displaced proximal humerus fractures gives better outcomes in the early followup period than the conservative treatment; in elderly patients who sustained comminuted fractures of the proximal humerus for which stable internal fixation cannot be performed, shoulder arthroplasty is recommended. According to the authors, none of the surgical methods of treating displaced proximal humerus fractures guarantees regaining full shoulder function.

Streszczenie

Złamania bliższego końca kości ramiennej stanowią 4-5% wszystkich złamań występujących u dorosłych. Celem pracy była ocena wyników leczenia kwalifikowanych do leczenia operacyjnego przemieszczonych złamań bliższego odcinka kości ramiennej u chorych hospitalizowanych w Oddziale Ortopedyczno-Urazowym MSW w Siedlcach w latach 2016-2018. W tym okresie leczono 153 chorych ze złamaniem bliższego końca kości ramiennej: 54 mężczyzn (średnia wieku 54 lata) i 99 kobiet (średnia wieku 72 lata). Leczenie operacyjne zastosowano u 112 chorych. Kontroli poddano 105 barków operowanych: 81 chorych leczonych zespoleniem gwoździem śródszpikowym – grupa IIa, 13 chorych leczonych zespoleniem płytkami kątowostabilnym – grupa IIb, 10 chorych leczonych endoprotezoplastyka połowicza – grupa III i 14 chorych leczonych zachowawczo –grupa I. Autorzy ocenili wyniki na podstawie oceny funkcjonalnej barku w zmodyfikowanej skali Constant-Murley i wystąpienia powikłań w poszczególnych grupach. Najlepsze wyniki uzyskano w grupie pacjentów leczonych zespoleniem śródszpikowym (grupa IIa) – 49,4% wyników dobrych i bardzo dobrych, średnia 67 punktów w skali C-M. W grupie IIb średni funkcjonalny wynik wynosił 56 punktów, w grupie III 49 punktów. Najgorsze funkcjonalne wyniki odnotowano w grupie chorych nieoperowanych (grupa I), średnia 39 punktów. Wskutek wystąpienia powikłań konieczna była reoperacja u 7 chorych leczonych osteosyntezą. Chorzy leczeni endoprotezoplastyką połowiczą stawu ramiennego nie wymagali wykonywania zabiegów rewizyjnych. Autorzy stwierdzają, że leczenie operacyjne przemieszczonych złamań bliższego końca kości ramiennej daje we wczesnym okresie obserwacji lepsze wyniki od leczenia zachowawczego, u chorych w wieku podeszłym z wieloodłamowym złamaniem bliższego końca kości ramiennej w przypadku którego niemożliwe jest wykonanie stabilnego zespolenia wskazana jest endoprotezoplastyka stawu ramiennego. Żadna z metod leczenia operacyjnego przemieszczonych złamań bliższego końca kości ramiennej według autorów nie gwarantuje odzyskania pełnej sprawności funkcjonalnej barku.

Wersja elektroniczna artykułu:
Wersja papierowa czasopisma:
ISSN 0009-479X
Wersja papierowa:
Zamów aktualny rocznik
Zamów aktualny rocznik Bądź na bieżąco
4/2019
3/2019
2/2019
1/2019
6/2018
5/2018